Pim van den Berg, straatoloog, ja inderdaad met dubbel a, was vrijdagmiddag tijdens de HSMAI-eindejaarsbijeenkomst in Seats2meet.com (tweede etage Hoog Catharijne) in Utrecht te gast als spreker. Met voor zich zijn laptop, achter zijn laptop een externe harddisk met een vermoedelijke capaciteit van 250 Gigabyte en een gigantische database met 700 duizend foto's. 700 duizend foto's!
Ik voel al zittend in de zaal dat dit geen normale presentatie wordt. Dit is er een van het kaliber: inspiratie inspiratie en nog eens inspiratie. Moeilijk om een samenhangend verhaal van te maken en dat ga ik dan ook niet proberen. Onderstaande tekst komt spontaan en spiekend in mijn noteblokje in me op als ik aan de presentatie van Pim van den Berg.
Pim van den Berg is een verteller. En zijn verhalen vertelt ie aan de hand van zijn vele foto's. Pim maakt (bijna) overal foto's van, van de natuur (hoofdmap) met zijn vogels (submap) en meeuwen, jan van genten, en zwanen (subsubmappen), maar ook van mensen (hoofdmap, submap en subsubmappen), eten, drinken, locaties, landen... de hele wereld lijkt Van den Berg te hebben gefotografeerd.
'En wat zie je dan?' is de vaste zin die de ene anekdote verbindt met de andere, het ene verhaal aan het andere, de ene vergelijking, tussen mens en dier, aan de andere, tussen armoede en rijkdom (van geest).
Met een stortvloed aan woorden en beelden jaagt Pim (want dit is een man die je met respect tutoyeert en Pim noemt) over de wereld in een zoektocht naar schoonheid en inspiratie. Op de filosofische of essentiële vragen als 'Wie of wat wil ik zijn?' die hij voor de vuist weg behandelt (na de pauze begeleidt door een cd van Händel, geloof ik), laat hij voor het antwoord metaforisch een groot aantal foto's van capuccino's zien. De schoonheid en veelzijdigheid van een kopje capuccino, met als hoogtepunt een Italiaans stukje kunst in een kopje en als dieptepunt het kopje prutcapuccino (zonder bezieling, beleving, betovering) op een Neerlands vliegveld dat er op de foto gewoon goor uitziet.
De zaal kijkt naar foto's van gezichten, van mensen die bloemen kopen, wikkende en wegende gezichten en handen... Mensen, alles is op straat te zien, sta eens wat vaker stil en kijk bewuster om je heen, is een van de lessen van Pim. Achter al die gezichten schuilen verhalen.
Verhalen, je moet een verhaal hebben, ook in je product of dienst die je aanbiedt, zorg dat je een goed verhaal hebt, dat mensen niet alleen gebruik maken van je dienst, of hotel, maar er ook graag wat extra's voor over hebben omdat ze het zo sympathiek vinden. Zoiets vertelt Pim.
Pim vertelt een verhaal over inspiratie, over kijken en echt luisteren, over innoveren en observeren. Deze vrijdagmiddag is weer net alsof je in de kerk zit en luistert naar een inspirerende dominee of pastoor, die helemaal gek is van foto's maken, van van alles en nog wat, noem het en Pim heeft er een foto van gemaakt.
Pim laat je realiseren dat je moet genieten van het leven zoals het is, zoals je het op straat ziet, en zoals je het NU NU NU beleeft.
Ik kijk in mijn noteblokje en zie woorden en zinnen als: kaas weer kaas laten zijn, markt is theater, toeristen vinden het een bijzondere ervaring, work = theatre, Borough Market, presentatietechnieken, echtheid van mensen, koppen, filtertje in het koffiekopje, The Gore Hotel, The Hemple, wie wil je zijn? Blijf innoveren. Er is geen loyaliteit meer: 'loyality is the absense of something better'. Het heeft geen ziel, de stad moet een verleden hebben, een ziel.
Wat een geweldige twee uren luisteren en kijken, op die vrijdagmiddag in Utrecht.
Naar de foto's.
Laatste reacties