Er zijn in mijn ogen vier soorten mensen op het gebied van twitter.
1) Mensen die behoefte hebben aan het delen van informatie op elk moment van de dag en behoefte hebben aan zoveel mogelijk contact. Communicatie altijd en overal (men noemt dit ook wel netwerken) en die twitteren.
2) Mensen die wars zijn van de opkomst van social media en twitter niet begrijpen, maar vooral ook niet willen begrijpen.
3) Mensen die goed weten wat twitter is, het prima vinden, maar het zelf niet zien zitten om hier in deel te nemen en/of die behoefte niet voelen.
4) Mensen die twitteren om erbij te horen, het uitproberen, maar geen idee hebben wat ze er mee moeten.
Het mag duidelijk zijn dat ik mij, zij het in mindere mate, onder type 1 schaar. En zoals bij type 1 omschreven, zijn dat de mensen die een bepaalde sociale inslag hebben waardoor ze slecht zonder contact kunnen. Waarom denk ik daarbij te horen? Of zal ik zeggen: ‘herken je jezelf in de volgende voorbeelden, dan moet je zeker gaan twitteren’.
Voorbeeld 1
Eerste dag van de vakantie onderweg in de auto staat de mobiele telefoon (inclusief e-mail, twitter etc.) gewoon aan, want we zijn immers nog onderweg. Echter op dag twee had ik mezelf (en reisgenoot) beloofd de telefoon uit te schakelen om die op dag drie pas weer aan te zetten. Dat ging behoorlijk goed gezien de daginvulling aan het zwembad met een spanende nieuwe thriller van Karen Slaughter. De avond viel en toen werd het lastiger. Terwijl manlief kookt, onderdruk ik de neiging tot het aanzetten van, wat vervolgens met een heerlijk glas Italiaans wijn en een carpaccio prima lukt. Toch denk ik die avond af en toe vluchtig aan eventuele gemiste sms’jes, e-mails, twitterberichten en facebookteksten om te zien wat mijn (virtuele) vrienden uitspoken.
Voorbeeld 2
Al vanaf dat ik klein ben en de telefoon kan opnemen wil ik dat ook. Nieuwsgierig naar wie er belt en waarom. Dit geldt ook indien de telefoon van een collega, vriend/vriendin of andere bekende gaat. Direct na het verbreken van de verbinding, informeer ik naar wie dat was en wat diegene te melden had. Hierbij vergetende de beleefde omgangsvormen, want dit is uiterts ongepast. Wanneer ik een oproep mis, omdat ik de telefoon niet direct kan vinden in mijn (vrouwen)tas, dan bel k direct terug.
Als je je in bovenstaande voorbeelden her en der kan herkennen, behoor je tot type 1. Blijf of ga dus vooral twitteren.
Iets missen?
Noem het behoefte aan contact, aan communicatie, maar ook bang om iets te missen. En toch, zodra het even wegvalt komt er eerst een soort onrust die daarna plaats maakt voor een zekere rust. Maar dan blijf ik op zijn minst wel als laatste op dat feest zodat ik daarna niet op twitter moet lezen wat ik heb gemist. En zeg nou zelf, live is altijd nog het leukst.
http://twitter.com/WereldvanSophie
HELMI, ik ben van kinds af aan voorbeeld 2! Misschien moet ik mijn privéaccount uit 2007 (jajaa toen waren we nog maar met een stuk of honderd in Nederland)weer eens nieuw leven inblazen!
Ps. Welkom terug van vakantie! Mag je weer legaal twitteren :)
@Erik: dat ze nog bestaan deze mensen/mannen. Heerlijk!
Geplaatst door: Marieke | 08/09/2010 om 01:41 nm
heee Helmi,
je vergeet nog een ander type, namelijk de mensen die het begrijpen, gebruiken en leuk en/of belangrijk vinden, maar het ook gewoon uit kunnen zetten. Die de telefoon thuis laten wanneer ze uit eten gaan en in de vakantie totaal niet willen weten wat er thuis of op het werk gebeurt. Ik schaar mezelf onder deze groep van gebruikers. Ik wordt namelijk heel onrustig van het altijd en overal bereikbaar zijn. Trouwens, deze mensen zijn vaak mannen
Geplaatst door: Erik Kuperus | 08/09/2010 om 01:07 nm