highprofile.weblog is onderdeel van het digitale platform highprofile.nl, portaalsite evenementenbranche. Deze weblog wordt bijgehouden door een twintigtal gastbloggers en beheerd door Barbara van Baarsel, hoofdredacteur internet van highprofile.nl
Dagelijks bereikt ons via de media het nieuws van de hongersnood in de Hoorn van Afrika (Kenia, Somalië en Ethiopië). Tien miljoen mensen worden door honger en dorst met de dood bedreigd. Velen hebben hun heil gezocht in vluchtelingenkampen, waar de situatie door gebrek een voedsel, water en medische voorzieningen schrijnend is.
Hart verloren aan Ethiopië Fotograaf Arjan van Dijk, een icoon in de evenementenwereld, reisde jarenlang naar Ethiopië en verloor zijn hart aan dit mooie en boeiende land met zijn aardige, trotse bewoners en sterke, veerkrachtige vrouwen die een grote bijdrage leveren aan de vooruitgang van het land. Het raakt hem dat het land wordt geteisterd door droogte, waardoor vrouwen met hun gezin massaal op de vlucht slaan. ‘Hoe moeilijk moet het zijn voor deze trotse vrouwen om ineens van andere mensen afhankelijk te moeten zijn.’
52 ontroerende portretten van vrouwen Arjan van Dijk heeft in het boek Daily Bread de kracht, schoonheid en kwetsbaarheid van Ethiopische vrouwen vastgelegd. Het boek bevat 52 ontroerende portretten van vrouwen, omlijst met citaten en Afrikaanse gezegdes. Van ieder verkocht boek gaat de gehele opbrengst naar het noodhulpprogramma van de Samenwerkende Hulporganisaties (Giro 555). Door dit boek aan te schaffen, kunt u een bijdrage leveren om de schade voor de getroffen bevolking zoveel mogelijk te beperken. De opbrengst wordt gebruikt om water, voedsel en medische zorg te verstrekken aan de mensen in de getroffen dorpen en vluchtelingenkampen.
Bestellen Voor slechts € 19,95 (inclusief verzendkosten) krijgt u Daily Bread thuisgestuurd en levert u een bijdrage aan de bestrijding van de hongersnood in de Hoorn van Afrika. U kunt een of meerdere exemplaren van het boek bestellen via www.arjanvandijk.nu/daily-bread-giro-555/
De Vierdaagse van Nijmegen, het grootste wandelsportfestijn ter wereld en het grootste publieksevenement van Nederland, zit er weer op. Ook voor mij. Voorzichtig trek ik de pleisters met gaas af van de bloedblaren, schuurplekken en open wonden onder mijn voeten. De spierpijn valt mee, alleen de kuiten zijn verkrampt.
Jaarlijkse APK keuring Het Vierdaagse Kruis (zowaar een officiële Koninklijke onderscheiding), is binnen. Voor de vijftiende keer. De jaarlijkse APK keuring voor de lichamelijke conditie heb ik weer piepend en krakend, maar ook zingend en lachend doorstaan. Vooral dankzij die unieke sfeer, die zijn hoogtepunt bereikte tijdens de emotionele intocht op de Via Gladiola. Wat een feest. Alsof het land bevrijd is, alsof het WK voetbal is gewonnen!
Magie van de Vierdaagse Wat is toch de magie van de Vierdaagse, heb ik me de afgelopen week regelmatig afgevraagd. In de afgelopen vijftien jaar heb ik als evenementenjournalist honderden, misschien wel duizenden evenementen in binnen- en buitenland mogen bezoeken. Verrassend genoeg vind ik de Vierdaagse, het evenement in mijn eigen achtertuin, een van de meest charmante. Dat komt doordat de deelnemers en de mensen langs de kant dit evenement als hun eigendom beschouwen.
Iedereen draag een steentje bij Bij veel evenementen is de organisatie de stille motor van het evenement. Niet bij de Vierdaagse. Daar draagt werkelijk iedereen zijn steentje bij. Vooral de mensen langs de kant. Echt ongelooflijk. ’s Nachts posteren ze zich in hun tuin, in bossen en langs verlaten landwegen om de lopers muzikaal te ondersteunen en van water, koffie en fruit te voorzien.
Eigenaar van dit festijn Wat mij het meest verrast en ontroert is dat ze zelfs bij felle regenbuien gewoon urenlang blijven staan om de lopers aan te moedigen. Zoiets kun je niet regisseren of organiseren, dat komt uit de mensen zelf. Dat heeft te maken met het feit dat de mensen in de regio Nijmegen zich geestelijk eigenaar voelen van dit festijn. En dat is zo’n beetje het beste wat een evenement kan overkomen.
Eind vorige week schrok ik me het lazarus toen er plotseling een dagvaarding op mijn bureau plofte. Het bleek - grote opluchting - een uitnodiging voor een denkbeeldige events rechtzaak in Theater ’t Spant in Bussum.
Een praktijkvoorbeeld In de uitnodiging stond een uitgebreide fictieve eventcase beschreven, waarin een dode was gevallen tijdens een ongeval bij een gemotoriseerd onderdeel tijdens een feestdag van een automerk. Een ingewikkelde juridische procedure was het gevolg, waarbij de opdrachtgever, de locatie - een automuseum - een eventbureau, leveranciers en een freelancer bij betrokken waren. Een case die zich zomaar in de praktijk kan voordoen.
Glasheldere antwoorden Elke groep had, begeleid door een echte advocaat, zijn vordering of verdediging zorgvuldig voorbereid. Alle argumenten en overwegingen werden getoetst op juridische haalbaarheid. ‘Is het ongeval verwijtbaar? Zijn de afspraken goed op papier gezet? Kan ik me beroepen op gewoonterecht? Is het draaiboek op de zitting bewijsmateriaal over het aantal gewerkte uren als dit document vooraf niet aan de rechter is opgestuurd?’ De vragen weerkaatsten onophoudelijk door de vergaderruimte, en overal hadden de juridische experts een glashelder antwoord.
De zitting Daarna de zitting in de rechtszaal, waarin drie procedures de revue passeerden. Waarbij telkens een professional zich, met een advocaat aan de zijde, moest verantwoorden voor de rechter en aan de mensen in de zaal. Want die mochten ook vragen stellen.
Goed begin van de werkweek Tussendoor werd de juridische kennis van de aanwezigen getoetst via vragen waarop met digitale stemkastjes werd gereageerd. Heel leerzaam allemaal: ik had ongeveer een derde van de vragen fout beantwoord. En ik weet nu dat ik een paar dingen in de bedrijfsvoering toch maar beter iets strakker kan regelen. Voor het geval dat. Een leuke dag, waarbij je over een moeilijk onderwerp spelenderwijs kon leren en afgesloten met een netwerkborrel. Prima begin van de werkweek.
Ruim vijftig ZZP-ers uit de eventbranche kwamen maandagavond af op de oprichtingsbijeenkomst van de Freelance Event Professionals (FEP) in restaurant The Colour Kitchen in Amsterdam. De één nieuwsgierig en enthousiast, een ander sceptisch en afwachtend over wat dit nagelnieuwe platform voor zelfstandige producers, creatieven, consultants, technici, enzovoort in de eventbranche te bieden heeft.
Het vestigingsmanagementbureau Taller Events en de FEP-raad (waarin vijf ZZP-ers) hebben hun zaakjes goed voorbereid. In een vergaderruimte van The Colour Kitchen wordt het hoe, wat, waarom en voor wie van de FEP snel duidelijk gemaakt via een wandprojectie. “Het aantal freelancers neemt toe, niet vanwege de crisis, maar omdat mensen een bewuste keuze maken om voor zichzelf te werken in plaats van in een grote organisatie,” vertelt Leon Kruitwagen. “Het is een maatschappelijk fenomeen.” In groepjes worden vervolgens enkele vragen doorgenomen, zoals wat men verwacht van het lidmaatschap, wat de toegevoegde waarde van FEP is en welke onderwerpen FEP op de agenda dient te zetten.
Daarna volgen presentaties van Marc de Wild en Michiel Bredius van KLAP over verzekeringen en René Halfens, advocaat Media en Entertainmentrecht, werkzaam bij Juridische snelweg. Al snel worden enkele praktische voordelen van het lidmaatschap duidelijk, zoals inkoopvoordelen bij verzekeringen, gratis juridische bijstand en snelle toegang tot informatie over het zelfstandige ondernemerschap. En FEP is natuurlijk ook een fysiek platform waar freelancers kunnen klankborden en netwerken. Want er staat een aantal bijeenkomsten gepland, zo blijkt uit het jaarplan: naast netwerkborrels komen er bijeenkomsten over fiscale en financiële zaken, best practices, een eventrechtzaak, en dergelijke. Hoeveel mensen lid gaan worden, was na afloop van de aansluitende borrel niet meteen duidelijk, maar het zou me niet verbazen als de FEP een groot platform gaat worden.
Stel: je bent een zakenhotel en je wilt een aantal feest- en congreszalen renoveren. Hoe zorg je er dan voor dat je de veranderingen doorvoert, die het beste beantwoorden aan de wensen van de markt? Hotel Okura Amsterdam weet het wel. Het hotel nodigde een handvol event- en meetingplanners uit en liet hen ideeën en wensen spuien. Het resultaat: in no time heeft Okura een waslijst aan verbeterpunten en suggesties. Met name LED verlichting, ander tapijt en andere wandbekleding scoren hoog.
Suggesties regenen in hoog tempo In Okura is in de Grand Ballroom een setting gecreëerd, die een verbouwing uitbeeldt: zeil op de grond, een kruiwagen vol stenen en scheppen, behangrollen over de vloer. Hoofd van de technische dienst Björn Meerstadt heeft zelfs een rode valhelm op. De gasten, event- en meeting organizers hebben zich goed voorbereid, want ze lopen helemaal leeg met aanbevelingen. Nog voordat iemand een slokje water heeft kunnen drinken, geeft een gast al een aantal suggesties: ‘In de Grand Ballroom graag ophangpunten voor de verlichting, meer kabelgoten en stroompunten, zodat ik geen aggregaat hoef mee te nemen. Plus graag een deur aan de buitenkant van de Grand Ballroom zodat artiesten niet door de zaal hoeven op te komen. En de wandlijsten aan de muur zijn inmiddels gedateerd, al zou je dat kunnen camoufleren met een goed lichtplan. Wel graag voortaan LED verlichting gebruiken.’ Terwijl alle suggesties op een flip over worden genoteerd, blijft het in hoog tempo suggesties regenen. ‘Sfeerverlichting in de gang, zodat de overgang van de zaal naar de gang natuurlijker verloopt, grotere regiekamers, een flexibeler temperatuurregeling.’ De gasten hebben er zin in. ‘Heerlijk dat je geen blad voor de mond hoeft te nemen.’ De communicatie over en weer is open en informeel. Iedereen denkt hardop mee.
Echte eyeopener We blijven niet zitten, maar staan al snel op van ons tafeltje in de Grand Ballroom voor een rondgang door de andere zalen en lobby’s. De lobby entrance van de Grand Ballroom is aan de beurt voor suggesties: ‘De deur graag een paar meter verplaatsen voor de logischer routing, het plafond en de garderobe meer allure geven en de schilderijen weghalen.’ Dankbaar worden alle suggesties genoteerd. Zo wandelen we van de ene zaal naar de andere. Aan het eind betreden we de Heian Room. ‘Prachtige zaal, niets aan veranderen’, grapt de ene event organizer. ‘Compleet strippen deze gedateerde ruimte. Maak er alsjeblieft een trendy zaal in lichte kleuren van’, suggereert een andere gast. Een echte eyeopener en een aangename verrassing voor het management van Okura is dat niemand het heeft over de afwezigheid van daglicht in de Heian Room. ‘We hadden verwacht dat jullie daglicht het belangrijkste zouden vinden.’ Maar het tegendeel blijkt het geval. ‘Een lichtontwerper kan hier met LED licht een geweldige sfeer creëren. Daar is helemaal geen daglicht voor nodig’, geven de gasten aan.
Na afloop wordt in de bar onder het genot van een glas wijn de balans opgemaakt. Ik heb het gevoel dat er is gebrainstormd in een snelkookpan. In minder dan twee uur heeft Hotel Okura Amsterdam een schat aan nuttige informatie gekregen, die ze goed kunnen gebruiken bij de komende renovatie.
Eindhoven staat deze week in de spotlights. In de meest letterlijke zin van het woord. De stad die faam heeft verworven door de ontwikkeling en productie van licht, is tot en met komende zaterdag het decor van lichtkunst en lichtdesign. Kunstenaars en ontwerpers uit binnen- en buitenland hebben het centrum van de Lichtstad met behulp van projectie en technieken als computers, sensoren en animaties letterlijk in een ander (avond)licht gezet. Via een speciaal uitgezette kunstroute hebben de afgelopen dagen tienduizenden bezoekers de lichtcreaties kunnen beleven.
Op initiatief van de Stichting CityDynamiek wordt dit GLOW festival voor de vijfde keer gehouden. Bijzonder om mee te maken, als buitenstaander. Voor de inwoners van Eindhoven moet het helemaal een belevenis zijn, want bekende situaties worden ineens, zodra de duisternis invalt en het lichtfestival aanvangt, in een ander perspectief geplaatst. En het mooiste is: obscure plekjes, die levenloos lijken en locaties die normaal gesproken onzichtbaar blijven (zoals de omgeving van de luciferfabriek) trekken als bij toverslag duizenden mensen, die met foto- en filmcamera’s alle lichteffecten willen vastleggen.
Op uitnodiging van Mark de Greeff van Evoluon Eindhoven & Groenendael PMTC (onderdeel van Philips Electronics Netherlands) baande een groep relaties zich gisteravond een weg door de Eindhovense binnenstad. Start en finish was Glow Café, in een fonkelnieuw gebouw aan de Emmasingel (de designstreet van Eindhoven) met een winkelbestemming, waarvan de derde verdieping deze week het podium is voor lichtkunst en waar Eat Drink Design verrassende en kunstige hapjes serveert (zoals soepstengels gedrapeerd met Parmezaanse ham, die er uitzien als verfkwasten).
Op de route door de binnenstad ziet het zwart van de mensen, en dat steekt mooi af tegen de vele grappige wandprojecties, die je her en der ziet. Op de Catherinakerk is bijvoorbeeld beeldmateriaal uit reclamefolders, kranten, folders en het internet geprojecteerd tot een abstracte compositie. Ook binnen in de kerk is van alles te zien, getuige een ruim honderd (!) meter lange rij. De dienstdoende pastoor kan alleen maar dromen van zo’n rij voor de diensten op zondagochtend…
Stadhuis valt om Fascinerend is het videoprojectie spektakel op het stadhuis. Het lijkt wel of de stenen van het stadhuis het ene moment losschieten en als een katapult naar je toegeworpen worden. Het andere moment lijkt het gebouw uit het lood te staan, of om te vallen, en ineens lijken alle lamellen te klapperen. Het gebouw waar mensen overdag emotionele documenten als paspoorten en rijbewijzen afhalen, maar waar doorgaans serene rust heerst, komt deze week ‘s avonds krachtig tot leven. Het absolute hoogtepunt qua pracht en praal is de verlichting van de winkelstraat De Demer. Honderdduizenden kleurige LED-lampjes flonkeren in een reusachtige zuilengalerij, die doet denken aan de Romaanse of Renaissancistische architectuur, ondersteund door bijpassende muziek.
Eten in de blob Afsluitend dineert het gezelschap in de BLB, een futuristisch, transparant gebouw, gestyleerd als een rugbybal. In dit ovale gebouw verrijzen in 2011 kantoren, en om de gang naar de locatie te bevorderen, is er tot eind dit kalenderjaar een restaurant in gevestigd. Waarschijnlijk opgezet vanuit de gedachte: als-je-relaties-iets-exclusiefs-wilt-bieden, nodig-hen-dan-uit-in-een restaurant-dat-drie-maanden-bestaat. Qua marketing heel slim, en het menu (pompoensoep, kalfssukade met hete bliksem ‘new style’ en Espresso Martini) en de bediening is top.
Eindhoven staat dezer dagen in een heel ander licht. Voor wie inspiratie zoekt, kan het geen kwaad de komende dagen een bezoekje te brengen aan het GLOW festival. Dat kan tot en met zaterdagavond.
Burgemeester van Katwijk drs. Jos Wienen heeft de TheaterHangaar op voormalig Vliegveld Valkenburg bij Leiden gisteren officieel geopend. Dit nieuwe theater is het huis van de musical Soldaat van Oranje die op 30 oktober in première gaat. In aanwezigheid van oude verzetsstrijders, spelers uit de musical en medewerkers van het theater, overhandigde een parachutist de sleutel van de TheaterHangaar aan de burgemeester. Drie dochters van de burgemeester openden vervolgens de tentoonstelling ‘Morgen is vandaag. Kun jij kiezen in oorlogstijd?’ dat een prominente plek heeft in de foyer van het theater.
Een vlucht in de tijd Ontwerper Edward van Vliet (onder meer bekend van restaurant Open, de flagship store van Coco Mat en hotel Derlon in Maastricht) tekende voor het ontwerp van de TheaterHangaar. Edward van Vliet: “Het concept achter het ontwerp van de theaterlounge en het restaurant van Soldaat van Oranje is ‘een vlucht in de tijd’. De wolken symboliseren deze vlucht door de tijd en de geluidsgolven staan voor persoonlijk contact en vriendschap. De parachutes staan voor helden in oorlogstijd. Verder spelen het gevoel van nostalgie en de tijdgeest van de jaren veertig een belangrijke rol in het ontwerp.” Gielissen Interiors nam de uitvoering voor haar rekening.
Tentoonstelling Bij de musical is de tentoonstelling ‘Morgen is vandaag. Kun jij kiezen in oorlogstijd?‘ ontwikkeld door Karin Kievit en vormgegeven door Peggy Osinga. Deze tentoonstelling geeft achtergrondinformatie over Engelandvaarders en het leven in bezet Nederland. Tijdens het bezoek aan de tentoonstelling wordt de bezoeker uitgedaagd om na te denken over keuzes in oorlogstijd. De tentoonstelling richt zich met name op tieners en hun (groot)ouders. Ook is de tentoonstelling toegankelijk voor schoolklassen.
Foto vlnr: Fred Boot (producent), Oren Schrijver (acteur), Karin Kievit (ontwikkelaar tentoonstelling), drs. Jos Wienen (Burgemeester Katwijk), Matteo van der Gijn (acteur) en Harry de Bruin (theaterdirecteur)
Albert Krielen (63) is, anderhalf jaar nadat hij opstapte als directeur van Stadsschouwburg Nijmegen en Concertgebouw De Vereeniging, aangehouden op verdenking van het aannemen van steekpenningen. Ook Gerard Kerkhoff, directeur van La Vie Catering (dat vorige week failliet ging) is gearresteerd, op verdenking van omkoping. Zij zijn beiden in verzekering gesteld ‘ten behoeve van het onderzoek’, aldus het Openbaar Ministerie. Komende vrijdag wordt beslist of beiden langer in voorarrest blijven.
Smeergeld of het veld ruimen Volgens het Openbaar Ministerie zou Gerard Kerkhoff aan Krielen tussen 2007 en 2009 ongeveer 50.000 euro hebben betaald. Ook onderzoekt het OM of Krielen steekpenningen eiste van de voormalige cateraar van de Stadsschouwburg en De Vereeniging Hutten Catering. In 2007 werd Hutten Catering plotseling aan de kant geschoven als cateraar van Stadsschouwburg Nijmegen en Concertgebouw De Vereeniging, en vervangen door La Vie Catering en Keizer Karel Catering, twee bv’s van Gerard Kerkhoff. Hutten was daarover verbolgen, stapte naar de rechter, maar verloor die zaak. Destijds deden in de Keizer Karelstad al vrij snel de geruchten de ronde dat Krielen Bob Hutten een ultimatum had gesteld: smeergeld betalen of het veld ruimen.
Valsheid in geschrifte Krielen vertrok zelf anderhalf jaar geleden bij de Keizer Karel Podia (Stadsschouwburg en De Vereeniging), nadat was gebleken dat hij valsheid in geschrifte had gepleegd. In zijn Curriculum Vitae beweerde hij onder meer dat hij topman bij Philips, wethouder van Rotterdam, reclamegoeroe, KLM-piloot en topvolleyballer was geweest. De gemeente Nijmegen (die eigenaar is van de Keizer Karel Podia) schakelde het bureau PriceWaterhouseCoopers (PWC) in om het arbeidsverleden van Krielen na te trekken. Daaruit bleken ‘aantoonbare onjuistheden’. Ook zou er volgens PWC sprake zijn van omkoping: Krielen ontving maandelijks 1000 euro van La Vie Catering.
1,3 miljoen aan vergoedingen Krielen heeft altijd ontkend steekpenningen aangenomen te hebben. “Eind 2007 heb ik een organisatie-advies geschreven voor La Vie,” vertelde hij anderhalf jaar geleden bij zijn vertrek. “Daarvoor heb ik me in maandelijkse termijnen laten betalen. Daarnaast bleef ik actief als adviseur.” Een dag na het vertrek van Krielen stapten ook de raad van commissarissen van de schouwburgen en de verantwoordelijke wethouder op. PWC heeft uitgerekend dat Krielen van 2001 tot 2008 voor ruim 1,3 miljoen euro aan vergoedingen kreeg en ruim 3,5 ton aan onkosten declareerde. Krielen verdiende veel meer dan het bedrag dat met de gemeente Nijmegen was afgesproken: ruim boven de twee ton per jaar.
Hutten Catering voorlopig terug Sinds afgelopen weekeinde is Hutten Catering weer terug als cateraar bij Stadsschouwburg Nijmegen en De Vereeniging. Voorlopig is dat tijdelijk, nadat de samenwerking met La Vie Catering (vanwege het faillissement) en met Keizer Karel Catering (vanwege achterstallige betalingen) is stopgezet. Een officiële aanbesteding over de catering bij Keizer Karel Podia volgt later.
De 21-jarige Nina van Meer uit Helmond heeft de landelijke muzikale talentenjacht voor blinden en slechtzienden gewonnen. Met een prachtige vertolking van ‘What you’re made’ van Lucie Silvas kreeg ze gisteren in een bomvol theater De Flint in Amersfoort de jury, bestaande uit Petra Berger, Bert van de Brink en Neza Souri plat. In de finale van dit ‘Kijk op talent’ project deden acht muzikale talenten mee, die zich geplaatst hadden via audities in voorrondes en een halve finale. Nina van Meer heeft door haar overwinning niet alleen een fraaie trofee gewonnen, ook heeft ze een contract in de wacht gesleept bij All the Way Music. Dat is een uniek artiestenbureau, voor muzikale talenten met een handicap.
Wat een talent! Met een machtig stemgeluid als een Stradivarius , waaraan volgens de jury ‘technisch alles klopt en die met het klimmen der jaren alleen nog maar krachtiger kan worden’ overdonderde Nina van Meer de 550 bezoekers in theater De Flint. Wat een talent! Dat mensen met een visuele handicap zich vaak muzikaal goed ontwikkelen bleek in de finale van Kijk op Talent overduidelijk. Onder de finalisten bevond zich nog meer aanstormend talent, zoals Sandra Smit uit Zeist, die zichzelf begeleidde op piano, de hiphopper Shaun Forde uit Hoogeveen en Rivolino Wijngaarde uit Blaricum (als je de ogen dichtdeed dacht je Sammy Davis jr. te horen en zo zag hij er ook uit). Of de 18-jarige Florian Beijers uit Neerkant, die met zijn warme winterstem een Ierse, Keltische folksfeer opriep.
Nina van Meer
Niet in hippe doelgroep van Idols In de Flint keken gisteravond 550 mensen de ogen uit van verbazing en bewondering. Deze talenten zijn niet bekend van televisie, omdat ze niet passen in de hippe doelgroep van Idols en andere muzikale talentenjachten. Maar het applaus dat ze gisteren kregen was voor hun muzikale performance, niet omdat ze als blinden zielig zouden zijn. En voor de eventbranche is het goed te weten dat veel talenten met een lichamelijke handicap voor zeer betaalbare tarieven te boeken zijn bij All the Way Music.
Kijk op Talent werd georganiseerd door Stichting Cardo , dat integratieprojecten ontwikkelt voor mensen met een handicap .Het project werd gefinancierd door Vereniging Bartiméus Sonneheerdt , die zijn 95-jarig bestaan vierde. Deze vereniging werft fondsen om projecten voor mensen met een visuele handicap in binnen- en buitenland mogelijk te maken die de overheid niet financiert.
We staan aan de vooravond van een nieuwe fiscale regelgeving, maar vreemd genoeg hoor je er niemand over in de event- en incentivebranche. Is het de stilte voor de storm? Beschouwen event- en incentive organizers de werkkostenregeling, die vanaf 1 januari 2011 ingaat, als de ver-van-mijn-bed show, of is de nieuwe regeling nog te onbekend om goed te kunnen oordelen wat men er mee aan moet? Feit is dat organisatoren van met name personeelsfeesten, bedrijfsuitjes, feestelijke evenementen en van incentives met kennis gewapend moeten zijn om straks niet voor verrassingen te komen.
Nog een keer.. Kortgezegd komt de werkkostenregeling er op neer dat werkgevers vanaf 1 januari 2011 maximaal slechts 1,4 % van het totale bedrag dat ze uitkeren aan salarissen, belastingvrij mogen schenken. Dat is een relatief klein potje waaruit bedrijven de keuze moeten maken voor bijvoorbeeld het kerstpakket, de werkkleding, een fiets van de zaak, internet- en telefoonaansluitingen van hun thuiswerkende medewerkers of een personeelsfeest. Voor extra’s boven de 1,4 % geldt een belastingtarief van 80%.
Ontsnappingsroutes Er zijn enkele ontsnappingsroutes…want er is vrijstelling voor kennisoverdragende bijeenkomsten en studiereizen. Dat leidt tot de stelling:
‘Om de nieuwe fiscale regels te omzeilen worden personeelfeesten voortaan bijspijkercursussen, en incentives noemen we voortaan studiereizen.’
Laatste reacties